Przeglądasz dział: Teatr

W roku 1968 Levin wraz z grupą studentów i reżyserką Edną Shavit przedstawił w klubie studenckim Bar-Barim pierwszy kabaret satyryczny pt. Ja i ty i następna wojna („At wa’ani we’ha’milchama haba’a”). Kabaret kalał narodowe świętości, wyśmiewał się z instytucji armii, patosu oraz sentymentalizmu przemówień i dziennikarskich powojennych wypowiedzi. Była to pierwsza realizacja teatralna utworu Levina.Od tego momentu zaczyna się ponad trzydziestoletni okres kariery Levina jako dramaturga i reżysera. W czasie tym stworzył dzieło, które krytycy i znawcy tematu dzielą na rozmaite fazy twórczości odnajdując w każdej fazie specyficzne dla każdego okresu gatunki. Obala to tezę niektórych przeciwników Levina, którzy twierdzą, że pisał on przez całe życie tę samą sztukę i w każdym dramacie pisał o tym samym. Zebrane w wydawnictwie sztuki stanowią pierwszy w Polsce przegląd twórczości Levina, opatrzony solidną przedmową Agnieszki Olek.

Król rybak jest pierwszym i jedynym utworem scenicznym Juliena Gracq'a. Sztuka, wystawiona 25 kwietnia 1949 roku w Teatrze Montparnasse w Paryżu, mimo wspaniałych dekoracji i kostiumów Lenor Fini, nie porwała publiczności. Uznana została za mało teatralną. Jej wyrafinowany język, głębia i subtelność w kreśleniu sytuacji dramatycznych zyskały znanie dopiero po latach, po ukazaniu się sztuki w wydaniu książkowym. Tłumaczona na wiele języków, w polskim ukazuje się po raz pierwszy.

"Dybuk. Na pograniczu dwóch światów. Przypowieść dramatyczna w czterech aktach według hebrajskiej wersji dramatu Chaima Nachmana Bialika.

Slomo An-Ski drámája ma egy igen különleges határvidékre kalauzol bennünket. A mai zsidó világ valami teljesen más,mint ami akkor lehetett volna, ha természetes útján halad tovább, mint más világok. A szerző által a Dybukban elrejtett, gyakran egymást átfedő jelentések kaleidoszkópjához társítanunk kell ezt a baljóslatú értelme is. Ennek ellenére mégis érdemes ellenállni a kísértésnek, hogy pusztán egy elpusztított világ mementójaként olvassuk ezt a dar bot.

Część motywów tej kroniki scenicznej wysnuta jest z "Opowiadań odeskich" Izaaka Babla. Jednakże sporo elementów tej sztuki wzięte jest wprost ze źródeł historycznych. Jest więc faktem, że przed rewolucją i w jej trakcie grasował w Odessie gangster – czy może raczej mafioso – o romantycznych skłonnościach, który w istocie zwał się nie Benia Krzyk (jak u Babla), lecz nosił przezwisko Miszka Japończyk, a znany był ogólnie jako Król. Jego działalność miała godne początki: zaczęła się w samoobronie żydowskiej dzielnicy nędzy, na Mołdawance, w epoce pogromów, zaraz po rewolucji 1905 roku. Podczas okupacji Odessy przez wojska interwentów, tj. francuskie i greckie, Król stworzył w 1918 r. ze swoich ludzi (a w Odessie ilość złodziei, wydrwigroszy, rzezimieszków, żulików oceniano na 40 tysięcy) bitny i liczny oddział miejskich partyzantów.

„Opowiadania odeskie” to zbiór opowieści ze świata żydowskich przestępców i rzezimieszków, żyjących na przedmieściach przedwojennej Odessy. Żyją życiem codziennym, choć przeplatanym niecodziennymi wydarzeniami...

Wenecję ocaloną Simone Weil zaczęła pisać w roku 1940. Nie ukończyła jej, choć wracała do niej parokrotnie, ostatni raz, tuż przed śmiercią, w roku 1943. Tekst w formie brulionowej, z fragmentami prawie gotowymi, wierszem i prozą, poprzedzielanymi partiami o charakterze konspektu, opublikował Gallimard w roku 1955. Wydawca wspomina o licznych brulionach (odnaleziono około pięćdziesięciu wersji wielkiego monologu Jaffiera),nie podaje jednak, na jakich zasadach dokonywano wyboru. Dołącza jedynie do tekstu tragedii luźne zapiski z zeszytów Simone Weil dotyczące Wenecji Ocalonej. Notatki te, wraz z egzemplarzem roboczym tragedii, przesłanoautorce na jej prośbę do Londynu, gdzie zamierzała ukończyć sztukę. Kres tym planom położyła śmierć.