Właśc. Aleksander Chwat, urodzony w 1900 r. zmarł  w 1967. Polski pisarz i poeta żydowskiego pochodzenia, tłumacz literatury anglosaskiej, francuskiej, niemieckiej i rosyjskiej. Współtwórca polskiego futuryzmup w 1919 r. współaranżwoał "pierwszy polski występ futurystyczny".

Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Jego debit poetycki miał miejsce na łamach prasy w 1920 r. W latach 20-tych był redaktorem czasopism Nowa Sztuka, Almanachy Nowej Sztuki i Miesięcznika Literackiego oraz kierownikiem Spółdzielni Wydawniczej "Tom". W latach 30-tych kierował Wydawnictwem Geberthner i Wolf.
Po wybuchu wojny uciekł na wschód, gdzie w styczniu 1940 r. został aresztowany przez NKWD wraz z Władysławem Broniewskim. Więziony m.in. na Lubiańce i w Saratowie, został sełany do Kazachstanu. W Ałma Acie odnalazł żonę Paulinę Watową i 9-letniego syna Andrzeja. Był następnie delegatem regionalnym rządu RP, odmówił przyjęcie obywatelstwa radzieckiego.
Do Polski powrócił w 1946 r., krytycznie nastawiony do komunizmu. W 1948 r. został redaktorem naczelnym Państwowego Instytutu Wydawniczego.
Od 1959 r. przebywał na emigracji. Próbował sił w różnych miejscach, ostatecznie osiadł w Paryżu gdzie popełnił samobójstwo poprzez przedawkowanie leków przeciwbólowych. O losach rodziny Watów w czasach radzieckich opowiada paradokumentalny film Roberta Glińskiego Wszystko co najważniejsze.

Opublikowane utwory Wata to  m.in.
Ja z jednej strony i Ja z drugiej strony mego mopsożelaznego piecyka (1920)
Gga. Pierwszy polski almanach poezji futurystycznej (razem z Anatolem Sternem) , 1920
Bezrobotny Lucyfer (1927)
Mów wiek. Pamiętnik mówiony , Warszawa 1990