Dybuk wspomnień
"Będąc niedawno w Muzeum Diaspory w Tel-Awiwie, nacisnęłam guzik imponująco skomputeryzowanego systemu informacji. Kraków – miasto mojej matki. Moi przodkowie byli tam już w połowie XIII wieku, Chrzanów – miasto mojego ojca. Nagle znajduję w tym wszystkim swojego dziadka, rabina Lejba Cipera, jego żonę Fanię i kuzyna ojca, dr Szmuela Cipera, z zawodu adwokata, który przed I wojną światową był wiceburmistrzem Chrzanowa".
Oczami duszy widzę ulice Krakowa i kamienice zaprojektowane przez braci mojej matki. Polska była ich ojczyzną. Zakopane, "Dom Turysty" - jednym z jego projektantów był mój ojciec.
A ja? Pisząca po hebrajsku. Licząca i śniąca po polsku. Izraelka? Polka? Od kilkunastu lat, prawie co roku, odwiedzam Polskę. Znowu wdycham w siebie zapach ulubionego bzu, znowu patrzę na niekończące się horyzonty wiecznie zielonych lasów. "Cały świat podobny jest do wąskiego mostu - mówił rabbi z Bracławia. Jeśli przypadnie mi jakaś rola, nawet najmniejsza, w położeniu pojedynczego drzewa na przęsłach tego mostu, to moje wyjazdy do Polski, oprócz osobistego znaczenia, mają również głębszy sens. "Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy" – to ważne dla mnie słowa. Polska mój pierwszy dom. "Jeszcze nie utraciliśmy nadziei, nadziei dwóch tysiącleci" – hymn Izraela, mojego obecnego domu. Modlę się o oba moje domy, płynę z muzyką ich hymnów."
Obrazki z krainy d’Oc
Notatki z Prowansji
Tempo Di Roma
Wyznanie mojżeszowe. Wspomnienia z utraconego czasu
Paradygmat
Moje wspomnienia